یادتونه تو مدرسه همش موضوع انشا میدادند که علم بهتر است یا ثروت؟

همه هم مینوشتیم علم!!!! چون مدرسه تو ایران ما کارش اینه که همه اش از ایده ال ها حرف بزنه. هیچ وقت از واقعیت نگفتن برامون. همیشه معلم ها کاری رو میگفتن که حتی خودشون هم انجام نمیدادند. مثلا تو مدرسه میگند سیگار بده اما معلم تو زنگ تفریح خودش پیش بچه ها سیگار میکشه. البته معلم هم که معصوم نیست و مثل ادمای معمولیه و خیلی کارای دیگه هم میکنه و این نیز از اون چیزایی که به ما یاد ندادند و همه اش ذهنیت کاملا مثبت در مورد آن ایجاد کرده اند. در مورد همه شغلها این مورد مصداق داره. مثلا تلویزیون همه اش نشون میده که پلیسها، پرستارا، دکترها و …. همه آدم خوبی هستند و میخواهد به جای نشان دادن واقعیت، همیشه ایده الی که هیچ وقت در هیچ جای دنیا نبوده رو نشون بدند و هر کس هم خلاف این جهت حرکت کنه با شدیدترین مخالفت ها مواجه میشه مثلا تا حالا دیدین تو یه فیلم ایرانی یه پلیس خلاف کار باشه؟ چیزی که در فیلم های هندی به وفور میبینیم پلیس خوبا و بدا اما تو ایران نه. در حالی که فرمانده نیروی انتظامی گفت که پارسال ۵ درصد از نیروهای آنها مرتکب خلاف شده اند  و اخراج شده اند. یا مثلا اگر یه فیلمی بیاد و پرستارا رو نقد کنه یه هو سیل عظیم جامعه پرستارا نامه مینویسند و طومار که آقا این فیلم به ما توهین کرده و باید پخشش متوقف بشه. یا در سریال بزنگاه به عطاران انتقاد میشد که نمیدونم کشیدن تریاک را داره یاد میده در حالی که بابا کار از تریاک خیلی وقته گذشته جوانهای این مملکت با کراک و شیشه و کریستال و هزار تا کوفت دیگه در ارتباطند بی آن که توِ پدر و مادر خبری از اینها داشته باشی و یه هو چشم باز خواهی کرد که همه چی تمومه.

باز هم همه چی رو قاطی کردم دلم پره خوب چیکار کنم.

اصلا میخواستم بگم که بعد از ۲۳ سال زندگی در این مملکت به این نتیجه رسیده ام که داشتن علم بهتر از ثروته اما نداشتن ثروت خیلی بدتر از نداشتن علمه