ساري گلين

دیروز داشتم فرم اطلاعات خانوار رو برای یکی از فامیلهامون پر میکردم. کاری ندارم که این طرح درسته یا نه،گداپروری هست یا نه فلان هست یا نه. حرف من اینه که آقایونی که نشستین و این فرم ها رو طراحی کردین به عقل مبارک شما نمیرسه که این اطلاعاتی که از فرد میخواهید رو قبلا در دیتابیس(پایگاه داده) ثبت احوال و سازمان آمار دارید؟از طرف نام، نام خانوادگی، نام پدر، شماره شناسنامه، شماره سریال شناسنامه و شماره ملی طرف رو میخوان. آخه عقل کل هایی که پول گرفتین و اینا رو طراحی کردین، همه این موارد رو میتوانید با وارد کردن شماره ملی طرف از پایگاه داده ثبت احوال بدست بیارید دیگه چرا این همه فرم دستی و کلی هزینه و وقت صرف بشه؟ فرم ها هم که اینترنتی و کامپیوتری شکر خدا نیستن، اونور هم باید یکی بشینه این اطلاعات رو وارد سیستم کنه. به این میگن بهره وری!!!
تازه آقا به شما چه ربطی داره که ما ماشین داریم یا نه ارزشش چقدره؟زمین ملکی داریم یا نه؟ اگر میخواهید یارانه بدید که خوب به همه، چه فقیر و غنی یکسان باید برسه دیگه این مسائل برای چیه؟
یا مورد دیگه برای این نوع بهره وری در ایران طرح ثبت نام کارتهای سوخت بود. در اون طرح که خوشبختانه اینترنتی بود(بماند که سرورشون نمیتونست سرویس خوبی بده) اما در اونجا هم باید کلی اطلاعات مالک رو وارد میکردی که باز با یه شماره ملی قابل حل بود و کلی اطلاعات خودرو که باز همه اینها در راهنمایی رانندگی ثبت شده و با وارد کردن شماره ماشین و یا کدی که در کارت ماشین وجود داشت همه اون اطلاعات بدست میومد.سوال من اینه چرا این همه پراکندگی اطلاعات وجود دارد؟چرا هر سازمانی به طور موازی این اطلاعات رو جمع آوری میکند؟مسلم است که با گم شدن یا سرقت هر یک از این پایگاه داده ها ضرر زیادی به امنیت ملی و شهروندان وارد میشود.آیا این مسائل اصلا مد نظر تصمیم گیران قرار میگیرد؟
خلاصه آقا با این چیزا نباید انتظار پیشرفت رو داشت.