امروز غبطه خورم به حال مردی که هیچ نداشت جز همسری قانع که به هیچ مرد قانع بود.
غبطه خوردم به خوشبختی آن مرد
غبطه خوردم به خوشخبتی مرد وقتی که همسرش با زبانی شیرین امید را در دل مرد زنده نگه میداشت
غبطه خوردم وقتی خوشبختی را در عین فقر دیدم
چرا غبطه خوردم؟
شاید واسه اینکه خودم دنبال چنین خوشبختی بودم و هستم
شاید واسه اینکه دوست دارم هیچ نداشته باشم اما همسری داشته باشم دلسوز و قانع
شاید واسه اینکه همیشه دنبال آرامش بودم و امروز در صورت آن مرد دیدم
و مطمئنم که پشتوانه آن آرامش همسرش بود و بس
یادم رفت بگم این زوج مسن هم نیستند و تازه چند ساله که زندگی رو آغاز کرده اند و البته چنین دخترانی هنوز هم پیدا میشود.
من هم راضی ام به او

و از خدایم برای او شکر به جای میاورم