انتظارات به جا یا بیجا؟
توی این دنیا یاد گرفته ام که هیچ کی هیچ کاری رو بدون چشم داشت انجام نمیده. حالا اینکار کوچیک باشه یا بزرگ، طرف بابا ننه ات باشن یا دوستت، یار و شریک زندگی یا یه غریبه. هر کی به اندازه خودش، یکی انتظار داره واسه کارش پول بدی اون یکی میخواد سرت منت بزاره یکی دیگه انتظار داره ائل بشی و…
وقتی اینجوری نگاه میکنی میبینی حتی بابا مامانت هم که بزرگت کردن در ازای اون میخوان نمیدونم درس بخونی و دکتر بشی یا چه میدونم طبق نظر اونا زندگی کنی فلان جور لباس بپوشی و یا حتی زندگی آینده ات رو هم طبق نظر اونا بچینی یا دوستت انتظار داره همه کاراتو تعطیل کنی و به کار ایشون بپردازی چه اینکه بابا خودت کار داری بدبختی داری. به راستی چقدر انتظاراتمون از اطرافیانمون به جاست؟
تا چه حد این انتظارات زندگیتونو تحت تاثیر قرار داده؟
آیا حق داریم اونی باشیم که خودمون میخوایم؟
این سؤالات ذهن منو هم مشغول کرده، به خصوص آخری!
این خصوصیت جامعه ماست که به سختی می تونیم اونی باشیم که خودمون می خوایم …
اجازه هست اینجا یه کم گریه کنم؟
خونه خودتونه
هر جور راحتید
می خونم اما حس نوشتن نیست
حس هیچی نیست
زندگی متعلق به خودته
همه چیزبستگی به خودت داره و نگاهت به زندگی
این خودت هستی که به دیگران مفهمونی که چطور باهات رفتار کنند
انتخاب با خودته
می خوای یه قربانی باشی یا!
با این نگاه زندگی کمی از اعتدال خارج میشه
میشه شنید شانه بالا انداخت و فقط لبخند زد
اعظم خانوم:
بعضی جاها نمیشه دست خودت باشه
بیشتر هم در مورد انتظارات والدین از بچه ها
شایدم جامعه ما و خود ما به اون بلوغ نرسیده ایم
salam,chizi ta sabtename azad namonde,ye komaki konid,shoma nemtonid ye karname az yeki az ghabolihaye daneshgahe tehran baramon peyda konid>ya jaie dige.age bezarin mamnon misham