امروز با یکی حرف میزدم که برام خیلی عزیزه، داره برای ارشد میخونه. با هم کارشناسی رو گرفتیم خیلی باهوش و پر انرژی بود. از اینکه اینهمه این ور اون ور میپرید همه ذوق میکردن و انگشت به دهن که این آدم این همه انرژی رو از کجا آورده. دو ساله با بد شانسی محض نتونسته وارد ارشد بشه اما باز هم داره تلاششو میکنه(بهش نگید اما میدونم امسال حتما قبول میشه)
داشتم میگفتم وقتی با هم حرف زدیم متوجه شدم اون آدم سابق نیست اعتماد به نفسش پایین اومده داره زور میزنه تا بخونه اما اینطوری نمیتونه ادامه بده. اومدم یه سر به ساری گلین زدم دیدم یه دوست اینترنتی-اورمو عزیز- هم کامنت گذاشته و اون هم همین حرفا رو زده این شد که تصمیم گرفتم اینا رو بنویسم

دوست من
به پیروزی اطمینان داشته باش!!! اگر خودتو قبول نداشته باشی نباید انتظار داشته باشی که دیگران تو رو قبول کنند. اول خودتو قبول کن با تمام ضعف ها و قوت ها و فکر نکن بقیه از تو سر تر هستند نه!!! به خودت ایمان داشته باش. بخواه که باشی. قبل اینکه خودتو در معرض افکار دیگران قرار بدی اول بشین با خودت دو دو تا چهار تا کن خودتو بشناس. یادت هم باشه که ما با دیگرانیم نه برای دیگران. حرف دیگران نباید هیچ ارزشی برات داشته باشه بلکه این خودتی که باید به خودت ارزش بدی. خودتو تعریف کن تا دیگران تعریفت نکنند.

اگر میبینی راهی که قبلا رفتی اشتباه بوده و حالا داری دوباره همون راهو میری مطمئن باش که مقصد همان خواهد بود که بود. راهت رو عوض کن تا به مقصد و مقصود برسی. گاهی که تمرکز نداری و آرامش خاطر نداری کافیه یه کم اونو به حال خودش ول کنی میبینی خودش راهش رو میکشه و میره و تو هم آزاد میشی. درسته که آدم اگه دلیل مسائل اطرافشو  بدونه راحتتر میتونه  با اونا کنار بیاد اما خیلی وقتها نمیتونی واسه همه چیز دلیل پیدا کنی و باید همینجوری باهاشون کنار بیای

واسه آدما خیلی چیزها مهمه و دغدغه حساب میاد اما همیشه تو هر مقطعی یک موضوع براش اهمیت داره و اگر اون شخص نتونه اونو تشخیص بده و بقیه دغدغه هاشو موقتا کنار نزاره فرصت سوزی کرده و به هیچ کدام از دغدغه هاش نمیرسه. آدم لازمه که هدف داشته باشه و لازمتر اینه که هدفهاشو به صورت ریز به ریز بنویسه اون وقت ببینه تو لیست اهدافش کدوم یکی الان اولویت بالاتری داره و تمام تمرکزش رو بزاره روی اون هدف(اگه تا حالا این کار رو نکردی همین حالا اینکارو بکن ضرر نمیکنی).

یه کوزه گری بود که میرفت تعداد کوزه هاشو میشمرد و هی به خودش لعنت میفرستاد که چرا کوزه هاش کم اند دوباره بر میگشت از اول کوزه ها رو میشمرد و باز میدید چیزی اضافه نشده و این وضع هی تکرار میشد و هر بار اعتماد به نفس کوزه گر پائین می اومد و قابلیت هاشو زیر سوال میبرد. اگر این کوزه گر داستان ما به جای دوباره شمردن میرفت یک کوزه میساخت و دوباره میشمرد میدید که تعداد کوزه ها زیاد شده و اعتمادش به خودش و قابلیت هاش بالا میرفت و اینجوری میرفت و دوباره یکی دیگه میساخت باز هم بیشتر میشد. گاهی ما آدما هم اینجوری میشیم به جای اینکه کارمون رو انجام بدیم، مدام میشینیم و خودمون رو ارزیابی میکنیم. در هر حالی که اگر کار خودمون رو انجام بدیم خود به خود همه چیز درست میشه. یادمون باشه که هر چیزی اولش سخته و اگه قدم اول رو برداری(کوزه اول رو ساختی) دیگه خود به خود جلو میری

یادمون هم باشه جز خودمون کسی بهمون کمک نخواهد کرد و نباید انتظار کمک از دیگران رو داشته باشیم

از قدیم گفتن کل اگر طبیب بودی سر خود دوا نمودی

بیر ایگنه سیزه بیر چوالدوز دا اوزومه( یعنی یه سوزن به شما یه جوالدوز هم به خودم بزنم)

راستی یاد احمد و اسی افتادم امیدوارم اونا هم سال دیگه بچه ارشدی بشند