اگه داشتیمش هم این قدر لذت بخش بود؟

ایول ، همییییییییییییینه

الان بهش نیاز دارم! کجاست ببینه اشکامو که داره مثل ابر بهار می باره؟؟ ساری گلین! امشب مریم غصه داره

راستی یادم رفت بگم اول!!!!!!!!

شما هم همین طور

سلام…
اولا بابت این شعر و معرفیش بی نهایت تشکر کنم…خیلی زیبا بود…مرسی
دوما بابت راهنمایی هاتون در باره ارشد هم ممنونم…توصیه های مفیدی بود…راستش من دنبال مطلبی در این زمینه بودم که با سایت شما آشنا شدم…
سوما تبریک میگم بابت قبولی…
بعد هم اینکه یه سوال داشتم اونم اینکه از چه زمانی شروع کردین به خوندن برای ارشد؟!
بعد هم اینکه شما چی و در کدوم دانشگاه قبول شدین؟
سوما اینکه آیا می دونین آخرین رتبه ی قبولی آی تی در دانشگاه های تهران چنده؟
ممنون میشم جواب بدین…
در پناه خدا…

سلام همشهری
درد غربت رو تا کسی نکشیده باشد ، نمیداند چقدر سخت است، حالا بعضیها سینه ای را مرحم و محرم دل سازند ولی بدان آن نیز چاره ساز نیست! فقط میتونی با گریه سر بر بالین (یا همون سینه ) نهاده و اندکی آرام گیری ! درد فراق وطن پیرمان میکند.
ضمنا برای شما که تازه وارد وادی غربت شده ای طلب صبر مینمایم!

۲۰ام شهریور سال ۶۷ بود که ترک وطن کرده و به قصد ورود به دبیرستان وارد پایتخت شدم. چند روز اول سال تحصیلی باور کن سخت تر از زندان برایم گذشت ! هر وقت زنگ تفریح میشد تو حیاط دبیرستان (هتل) الهی بر لبه جدول پناهگاه باقیمانده از دوران جنگ تکیه میدادم و حزن و اندوه دل را بر درختان گوشه حیاط بازگو میکردم! البته اون روزها یه آرزویی هم داشتم! میگفتم ای کاش مریض بشم و برم دکتر ، دکتر بگه ایشون نسبت به هوای تهران حساسیت دارند و نمیتونن اینجا زندگی کنن !
یواش یواش به درد غربت عادت کردم ، در واقع غربت قریبم شد. حالا هم ۲۰ سال است که با هم رفیقیم

سن ایچین :
عزیزیم وطن یاخچی،

کوینکی کتان یاخچی،

غوربت یئر جنت اولسا،

یئنه ده وطن یاخچی.

عزیزیم دیلن گز،

باغدا گوله دیلن گز،

غوربتده خان اولونجا،

وطنینده دیلن گز.

می گم ترجمشم بذار ، خوب؟

سلام ساری گلین عزیز.
وقتت به خیر.
نمیدونم از کجا شروع کنم ولی مدتیه حالم اصلا خوب نیست.
خیلی وقت بود که میخواستم این مطالبو برات بنویسم.
با اینکه منم پسرم اما بد جوری بهت عادت کردم!،به شخصیتت،به افکارت،به نوشته هات…
روزی بیشتر از ۵ بار میام وبلاگت به امید اینکه مطلب تازه ای نوشته باشی.
به جورایی مثل هم فکر میکنیم(از نظر من)،چه در مورد حساس بودن به فرهنگمون و بخصوص ارج نهادن به موسیقی جهانی آذریمون،چه در مورد زبان مادریمون و چه درباره رشتمون…
نوشتی که اهل اطراف تبریزی،ولی من اصلا خاطره ی خوبی از آدمای اون طرفا ندارم(بخصوص اسکو).
شایدم قسمت این بوده که اینطوری دلسوخته بشم!(به قول استاد:عشقی واریدی “شهریار”ین،گوللی چیچکلی_افسوس قارا یئل اسدی،خزان اولدی باهاری!).
یه چیزی تو دلت هست که بعضی وقتا به نوشته هات هم انتقالش میدی،هر چی هست مطمئنم پاک و مقدسه.
تو مدت خیلی کم اینهمه بازدید کننده داشتی و تو دل خیلی ها جا باز کردی.
نمیدونم اختلاف سنی داریم یا نه،ولی منم پارسال ارشد دادم و قبول نشدم.
الان خونه تنهام و دارم شب و روز درس میخونم،ولی احساس میکنم که دارم همون راه اشتباه پارسال رو میرم،همون نداشتن تمرکز و اینکه آخرشم ندونستم چی رو از کجا چقدر و کی بخونم،بازده درسیم خیلی پایینه.
پارسال هیچوقت بلد نشدم خلاصه برداری و مرور رو کی و چه جوری انجام بدم.
امسال تو آزمون های پارسه هم ثبت نام کردم و میخوام که با یه رتبه خوب تو یکی از دانشگاه های تهران قبول بشم.
کار دیگه ای ندارم که وقتمو بگیره ولی فکرم اصلا آزاد نیست.
همزمان هم به مسائل مربوط به سرنوشت آذربایجان و نابودی فرهنگمون فکر میکنم و عذاب میکشم،هم فکرم به درس خوندنه،هم به دوستام فکر میکنم که خیلی هاشون از من کمتر میدونستن و الان همشون دارن ارشد میخونن…یه جورایی به تمرکز نداشتن اعتیاد پیدا کردم
نباید اینطوری ادامه بدم،هنوز وقت برای جبران مافات هستش،ولی نمیدونم چطوری مغزمو از بند مسائل غیر درسی)لااقل تو این مدت) آزاد کنم.
ازت میخوام کمکم کنی،اگه میدونستم که نمیتونی اصلا بهت نمیگفتم
سرت شلوغه و وقت فکر کردن واسه چرندیاتم نداری ولی تو رو خدا بیخیال ما هم نشو…
هر چقدر هم این کامنتو پاک کنی بازم میزارم تا همه بدونن که چقدر برام عزیزی و دیوانه وار میخوامت!

Nasıl sevdim seni, sevenler anlar
Severken ayrılan, çekenler anlar
Halimi bir türlü anlatamadım
İçim ezildi içim, çare bulamadım
Aradım olmadı, sordum olmadı
SEVERKEN AYRILAN ÇEKENLER ANLAR…
Çelik

آقا جان هر چی مرد آذری ننویسین
وگرنه منم با یه زبونی مینویسم که نتونین بخونین چه برسه به ترجمه
خوب بابا مگه فارسی چه اشکالی داره که آذری می نویسین
انقدر ناسیونالیست نباشید