نمیتوانم خوشحالی خود را از صعود مقتدرانه شهرداری تبریز به لیگ برتر پنهان کنم.

با تمام وجود فریاد میزنم یاشاسین آذربایجانیم

بعد از صعود تراکتور به لیگ برتر و شور حالی که طرفدارانش به فوتبال ایران بخشیدند اینبار نوبت شهرداری بود که با صعود مقتدرانه و بدون شکست خود به لیگ برتر نشان دهد مکتب فوتبال تبریز احیا شده است. باز هم نشان خواهیم داد فوتبال ایران بدون فوتبال تبریز معنا ندارد.
تراکتورسازی در نظر من و اکثر آذربایجانی ها یادآور فوتبال تبریز هست. همه برای مدیریت در آن و مربی گری و بازیکن شدن در ان حاضرا جنگ و جدل راه بیاندازند زیر پای هم را خالی کنند و…. درست مثل سپاهان اصفهان که پارسال کربکندی و ابراهیم زاده که خود بومی اصفهان هستند با قلعه نوعی سر جنگ داشتند.
اما شهرداری تبریز حکایتی دیگر است. حکایت نظم و انضباط و ثبات در مدیریت، برنامه ریزی مدون، بدون هیاهو در روزنامه ها و بدون جار و جنجال. شاید بشود شهرداری به مثابه ذوب آهن دانست.
دیروز مصاحبه جام جم با آقای حاج رضایی را میخواندم. در آنجا خواندم:
بکن باوئر یک دهه پیش راجع به شخصیت تیمی صحبت کرد. از دید او وقتی یک تیم، صاحب شخصیت می‌شود که تمام پازل‌‌های فوتبالی اطراف خود را صاحب شخصیت بیابد. این پازل‌ها عبارتند از: تماشاگران، داوران، فدراسیون، رسانه‌ها، مربیان، بازیکنان و مدیران.
تراکتورسازی تماشاگر زیادی دارد و همین امر هم باعث میشود بعضی ها پشت سر این تماشاگرها پنهان شده و هر کاری دلشان بخواهد انجام دهند اما شهرداری از این نظر خیلی سرتر از تراکتورسازی است. همانطور که گفتم مدیریت با ثباتی دارد. شهردار تبریز اعتقاد خاصی به سهرابی مدیرعامل شهرداری دارد و برای همین هم قرص و محکم پشت سر او ایستاده است.میر معصوم سهرابی شباهت زیادی به آذری مدیرعامل سابق ذوب آهن دارد. هر دو جوان هستند و با اراده و بدون القابی چون سردار و….
تراکتورسازی اما بعد از یک فصل پر فراز و نشیب حتی مدیرعاملش هم نمیداند که واقعا در تیم میماند یا او را با تیپا بیرون میکنند. مربی زیر پای مدیرعامل پوست موز می اندازد و از آن سو مدیرعامل هم تلاش برای بقای خود. اینگونه میشود که امسال کار تراکتور سخت تر از شهرداری خواهد بود. امیدوارم روزی ثبات در مدیریت و شفافیت در هزینه کردن تیم ها برای طرفداران مشخص باشد.
شهرداری تبریز به گفته سهرابی ۶۰٪ هزینه های خود را خودش تامین کرده است. با اجاره دادن استخر و زمین چمن و …. در ان سو تراکتورسازی کاسه گدایی سوی هواداران دراز کرده است و از هواداران تقاضای کمک کرده است. تراکتورسازان که میخواستند از محبوبیت تراکتور در بین هواداران استفاده کنند(شاید هم سو استفاده) از هر هوادار خواستند ۳۰ هزار تومن به حساب باشگاه واریز کنند اما حساب این را نکرده بودند که وقتی دخل و خرج یک تیم معلوم و شفاف نباشد کسی حاضر نخواهد بود ریالی کمک کند. وقتی اول فصل شنیده میشود پول باشگاه در حساب شخصی مدیرعامل ریخته شده است دیگر هوادار اعتماد کافی به مدیریت نخواهد داشت.
البته خیلی هم به مدیران تراکتور ایراد نمیگیرم وقتی بلیط فروشی و حق پخش تلویزیونی به باشگاه پرداخت نشود وضع بهتر از این نخواهد بود.